به نام خداوند رحمتگر مهربان

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

سوگند به روز قيامت (۱)

لَا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيَامَةِ ﴿۱﴾

و سوگند به نفس لوامه و وجدان بيدار و ملامتگر كه رستاخيز حق است (۲)

وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ ﴿۲﴾

آيا انسان مى‏پندارد كه هرگز استخوانهاى او را جمع نخواهيم كرد (۳)

أَيَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَلَّن نَجْمَعَ عِظَامَهُ ﴿۳﴾

آرى قادريم كه حتى خطوط سر انگشتان او را موزون و مرتب كنيم (۴)

بَلَى قَادِرِينَ عَلَى أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُ ﴿۴﴾

انسان شك در معاد ندارد بلكه او مى‏خواهد آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قيامت در تمام عمر گناه كند (۵)

بَلْ يُرِيدُ الْإِنسَانُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُ ﴿۵﴾

از اين‏رو مى‏پرسد قيامت كى خواهد بود (۶)

يَسْأَلُ أَيَّانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ ﴿۶﴾

بگو در آن هنگام كه چشمها از شدت وحشت به گردش در آيد (۷)

فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ ﴿۷﴾

و ماه بى‏نور گردد (۸)

وَخَسَفَ الْقَمَرُ ﴿۸﴾

و خورشيد و ماه يك جا جمع شوند (۹)

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ ﴿۹﴾

آن روز انسان مى‏گويد راه فرار كجاست (۱۰)

يَقُولُ الْإِنسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ ﴿۱۰﴾

هرگز چنين نيست راه فرار و پناهگاهى وجود ندارد (۱۱)

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿۱۱﴾

آن روز قرارگاه نهايى تنها بسوى پروردگار تو است (۱۲)

إِلَى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ ﴿۱۲﴾

و در آن روز انسان را از تمام كارهايى كه از پيش يا پس فرستاده آگاه مى‏كنند(۱۳)

يُنَبَّأُ الْإِنسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿۱۳﴾

بلكه انسان خودش از وضع خود آگاه است (۱۴)

بَلِ الْإِنسَانُ عَلَى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ ﴿۱۴﴾

هر چند در ظاهر براى خود عذرهايى بتراشد (۱۵)

وَلَوْ أَلْقَى مَعَاذِيرَهُ ﴿۱۵﴾

زبانت را بخاطر عجله براى خواندن آن [= قرآن] حركت مده (۱۶)

لَا تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ ﴿۱۶﴾

چرا كه جمع‏كردن و خواندن آن بر عهده ماست (۱۷)

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ ﴿۱۷﴾

پس هر گاه آن را خوانديم از خواندن آن پيروى كن (۱۸)

فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ ﴿۱۸﴾

سپس بيان و توضيح آن نيز بر عهده ماست (۱۹)

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُ ﴿۱۹﴾

چنين نيست كه شما مى‏پنداريد و دلايل معاد را كافى نمى‏دانيد بلكه شما دنياى زودگذر را دوست داريد و هوسرانى بى‏قيد و شرط را (۲۰)

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ ﴿۲۰﴾

و آخرت را رها مى‏كنيد (۲۱)

وَتَذَرُونَ الْآخِرَةَ ﴿۲۱﴾

آرى در آن روز صورتهايى شاداب و مسرور است (۲۲)

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ ﴿۲۲﴾

و به پروردگارش مى‏نگرد (۲۳)

إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ﴿۲۳﴾

و در آن روز صورتهايى عبوس و در هم كشيده است (۲۴)

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ ﴿۲۴﴾

زيرا مى‏داند عذابى در پيش دارد كه پشت را در هم مى‏شكند (۲۵)

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ﴿۲۵﴾

چنين نيست كه انسان مى‏پندارد او ايمان نمى‏آورد تا موقعى كه جان به گلوگاهش رسد (۲۶)

كَلَّا إِذَا بَلَغَتْ التَّرَاقِيَ ﴿۲۶﴾

و گفته شود آيا كسى هست كه‏اين بيمار را از مرگ نجات دهد (۲۷)

وَقِيلَ مَنْ رَاقٍ ﴿۲۷﴾

و به جدائى از دنيا يقين پيدا كند (۲۸)

وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ ﴿۲۸﴾

و ساق پاها از سختى جان دادن به هم بپيچد (۲۹)

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ ﴿۲۹﴾

آرى در آن روز مسير همه بسوى دادگاه پروردگارت خواهد بود (۳۰)

إِلَى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ ﴿۳۰﴾

در آن روز گفته مى‏شود او هرگز ايمان نياورد و نماز نخواند (۳۱)

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّى ﴿۳۱﴾

بلكه تكذيب كرد و روى‏گردان شد (۳۲)

وَلَكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّى ﴿۳۲﴾

سپس بسوى خانواده خود باز گشت در حالى كه متكبرانه قدم برمى‏داشت(۳۳)

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَى أَهْلِهِ يَتَمَطَّى ﴿۳۳﴾

با اين اعمال عذاب الهى براى تو شايسته‏تر است‏شايسته‏تر (۳۴)

أَوْلَى لَكَ فَأَوْلَى ﴿۳۴﴾

سپس عذاب الهى براى تو شايسته‏تر است‏شايسته‏تر (۳۵)

ثُمَّ أَوْلَى لَكَ فَأَوْلَى ﴿۳۵﴾

آيا انسان گمان مى‏كند بى‏هدف رها مى‏شود (۳۶)

أَيَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿۳۶﴾

آيا او نطفه‏اى از منى كه در رحم ريخته مى‏شود نبود (۳۷)

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِيٍّ يُمْنَى ﴿۳۷﴾

سپس بصورت خون‏بسته در آمد و خداوند او را آفريد و موزون ساخت (۳۸)

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّى ﴿۳۸﴾

و از او دو زوج مرد و زن آفريد (۳۹)

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنثَى ﴿۳۹﴾

آيا چنين كسى قادر نيست كه مردگان را زنده كند (۴۰)

أَلَيْسَ ذَلِكَ بِقَادِرٍ عَلَى أَن يُحْيِيَ الْمَوْتَى ﴿۴۰﴾